ເຄື່ອງວັດແທກອະນຸພາກໃນອາກາດ

ຝຸ່ນລະອອງ (PM) ແມ່ນມົນລະພິດຂອງອະນຸພາກ ເຊິ່ງຜະລິດອອກມາໃນຫຼາຍວິທີ ເຊິ່ງສາມາດຈັດປະເພດເປັນຂະບວນການກົນຈັກ ຫຼື ຂະບວນການທາງເຄມີ. ຕາມປະເພນີ, ວິທະຍາສາດສິ່ງແວດລ້ອມໄດ້ແບ່ງອະນຸພາກອອກເປັນສອງກຸ່ມຫຼັກຄື PM10 ແລະ PM2.5.

PM10 ແມ່ນອະນຸພາກທີ່ມີເສັ້ນຜ່າສູນກາງລະຫວ່າງ 2.5 ແລະ 10 ໄມຄຣອນ (ໄມຄຣອນ) (ເສັ້ນຜົມຂອງມະນຸດມີເສັ້ນຜ່າສູນກາງປະມານ 60 ໄມຄຣອນ). PM2.5 ແມ່ນອະນຸພາກທີ່ມີຂະໜາດນ້ອຍກວ່າ 2.5 ໄມຄຣອນ. PM2.5 ແລະ PM10 ມີສ່ວນປະກອບຂອງວັດສະດຸທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແລະ ສາມາດມາຈາກສະຖານທີ່ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ອະນຸພາກທີ່ນ້ອຍກວ່າ, ມັນຈະສາມາດລອຍຢູ່ໃນອາກາດໄດ້ດົນກວ່າກ່ອນທີ່ຈະຕົກຕະກອນ. PM2.5 ສາມາດຢູ່ໃນອາກາດໄດ້ຫຼາຍຊົ່ວໂມງຫາຫຼາຍອາທິດ ແລະ ເດີນທາງໄດ້ໄກຫຼາຍ ເພາະມັນນ້ອຍກວ່າ ແລະ ເບົາກວ່າ.

PM2.5 ສາມາດລົງໄປໃນສ່ວນທີ່ເລິກທີ່ສຸດ (ຖົງລົມປອດ) ເມື່ອມີການແລກປ່ຽນອາຍແກັສລະຫວ່າງອາກາດ ແລະ ກະແສເລືອດຂອງທ່ານ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນອະນຸພາກທີ່ອັນຕະລາຍທີ່ສຸດ ເພາະວ່າສ່ວນຖົງລົມປອດບໍ່ມີວິທີການກຳຈັດພວກມັນຢ່າງມີປະສິດທິພາບ ແລະ ຖ້າອະນຸພາກເຫຼົ່ານັ້ນລະລາຍໃນນໍ້າໄດ້, ພວກມັນສາມາດຜ່ານເຂົ້າສູ່ກະແສເລືອດໄດ້ພາຍໃນນາທີ. ຖ້າພວກມັນບໍ່ລະລາຍໃນນໍ້າໄດ້, ພວກມັນຈະຍັງຄົງຢູ່ໃນສ່ວນຖົງລົມປອດເປັນເວລາດົນນານ. ເມື່ອອະນຸພາກຂະໜາດນ້ອຍເຂົ້າໄປໃນປອດຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ແລະ ຕິດຢູ່ ສິ່ງນີ້ສາມາດເຮັດໃຫ້ເກີດພະຍາດປອດ, ພະຍາດຖົງລົມປອດບວມ ແລະ/ຫຼື ມະເຮັງປອດໃນບາງກໍລະນີ.

ຜົນກະທົບຫຼັກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການສຳຜັດກັບອະນຸພາກອາດປະກອບມີ: ອັດຕາການຕາຍກ່ອນໄວອັນຄວນ, ການຮ້າຍແຮງຂຶ້ນຂອງພະຍາດທາງເດີນຫາຍໃຈ ແລະ ຫົວໃຈ ແລະ ຫຼອດເລືອດ (ສະແດງໂດຍການເຂົ້າໂຮງໝໍ ແລະ ຫ້ອງສຸກເສີນເພີ່ມຂຶ້ນ, ການຂາດຮຽນ, ການສູນເສຍມື້ເຮັດວຽກ, ແລະ ມື້ທີ່ມີກິດຈະກຳຈຳກັດ), ພະຍາດຫືດຮ້າຍແຮງຂຶ້ນ, ອາການທາງເດີນຫາຍໃຈສ້ວຍແຫຼມ, ຫຼອດລົມອັກເສບຊຳເຮື້ອ, ການເຮັດວຽກຂອງປອດຫຼຸດລົງ ແລະ ການເປັນພະຍາດຫົວໃຈວາຍເພີ່ມຂຶ້ນ.

ມີມົນລະພິດຈາກອະນຸພາກຫຼາຍຊະນິດຢູ່ໃນເຮືອນ ແລະ ຫ້ອງການຂອງພວກເຮົາ. ອະນຸພາກຈາກພາຍນອກປະກອບມີແຫຼ່ງອຸດສາຫະກຳ, ສະຖານທີ່ກໍ່ສ້າງ, ແຫຼ່ງເຜົາໄໝ້, ເກສອນດອກໄມ້ ແລະ ອື່ນໆອີກຫຼາຍຢ່າງ. ອະນຸພາກຍັງເກີດຂື້ນຈາກກິດຈະກຳພາຍໃນທຸກປະເພດຕັ້ງແຕ່ການປຸງແຕ່ງອາຫານ, ການຍ່າງຂ້າມພົມ, ສັດລ້ຽງຂອງທ່ານ, ໂຊຟາ ຫຼື ຕຽງ, ເຄື່ອງປັບອາກາດ ແລະ ອື່ນໆ. ການເຄື່ອນໄຫວ ຫຼື ການສັ່ນສະເທືອນໃດໆກໍ່ສາມາດສ້າງອະນຸພາກທີ່ລອຍຢູ່ໃນອາກາດໄດ້!